Na Tias zijn thuiskomst leek alles terug in zijn plooi te vallen. Totdat bij Bes een ontstoken keel ontdekt werd, maar gelukkig voor haar hebben we erger kunnen voorkomen. Wat niet het geval was met de papa. Witte angina en oorontsteking. Wat een ellende. Begint alles weer opnieuw? Daarom hebben we maar besloten om België te verlaten en na 5jaar opnieuw richting Griekse energie te trekken…. voor een weekje. Lang leve de geZONdheid. The End (hopelijk)
We konden het niet geloven toen de kinderarts, na het zien van de röntgenfoto’s van Tias, ons opnieuw meldde dat we in het ziekenhuis moesten blijven. Conclusie: longontsteking. Hij zal gedacht hebben; “geef mij nu ook maar eens enkele dagen met mama alleen. Wat Bes kan, kan ik ook.” Mama en papa hun moed zonk toch even in de schoenen. Wat een sukkelstraatje zonder einde.
Terug thuis met z’n allen. Lekker samen en gezond… of toch niet. De ene na de andere krijgt last van buikloop en koorts. Inderdaad omwille van hun uitmuntende gedrag in het ziekenhuis hadden Bes en Lyn nog een kado’tje meegekregen naar huis… Namelijk het Rotavirus. Dus iedereen plat en vandaar, geen foto’s of toch? Net voor de intrede van Meneer Rota werd de frustratie van de ellendige longontsteking geuit in een zondvloed van kunstwerkjes. Bes op haar best, maar niet voor lang, want daar was hij al… Meneer Rota himself.
Ondertussen zijn de mannen dus alleen thuis, maar de kleinste man(Tias) slaapt heel onrustig. De grootste man(Nyk) denkt verdorie het zullen toch niet weer zijn tanden zijn he. Ook Tias flirt met de 40°. Volgende dag naar de dokter. Conclusie: oorontsteking. Bijgevolg: broer en zus mogen elkaar niet meer zien. En zo wordt het ook moeilijker voor de mama en de papa om liefde te geven aan hun beide kinderen. Hopelijk is iedereen snel weer gezond en kunnen we terug gezinnetje spelen in ons knusse huis. Pas als een mens ziek is, herinnert hij zich hoe gelukkig hij is als hij gezond is. Oost west, thuis best. Of zit er ook daar nog een addertje onder het gras…?
Voor alle zekerheid toch maar ‘ns de huisdokter laten langskomen, want Bes hoest nu toch al een tijdje en de autogene drainage helpt niet. Niets ernstigs, zelfde conclusie als de kinesist. Na enkele dagen blijft Bes koorts maken en zakt ze niet meer onder 39° met pieken dicht bij de 41°. Naar de kinderspecialist. Ook die hoort en vindt niets, maar vermoedt iets. Bijgevolg onmiddellijk foto’s laten nemen en bloed trekken. Conclusie: zware longontsteking die enkel via röntgenfoto’s op te sporen valt. Amaj en net op tijd. Bijgevolg 5dagen ziekenhuis voor Bes en de supermama Lyn die haar vergezelt. Ook broertje Tias, zich op dat moment nog van geen kwaad bewust, komt even kijken naar zijn zusje. Hij lijkt het wel plezant te vinden, maar hoe lang zal zijn plezier nog duren….?
Het begon allemaal anderhalve maand geleden toen alles nog pijs en vrede leek. Zelfs de sterren hadden nog niets verraden van het onheilspellende scenario dat ons pad zou kruisen…
Een fotografisch essay over de smurfenparade van 2003 in Koksijde.
Wie hier een put moet graven zit vaak zelf in de put.
Recente reacties